domingo, febrero 28, 2010

Tu puta madre tenía que haber muerto antes de traerte

Me gustaría saber de qué coño vais todos. Y hablo en general y de verdad. Todos. Que este es un blog pesimista y deprimente? Pues lo es, os jodeis (si es que os jode), bastante que os sonrío a la cara con lo que cuesta y lo que lo hago. No soy feliz por mucho que me empeñe y por mucho que os empeñéis. Porque seré una tía de puta madre como tantos decís y tantos otros mienten. Pero debería ser una hija de puta (en el sentido de ser mala persona, que mi madre es poco menos que santa), para empezar a vivir, sin preocuparme por cada uno de vosotros, porque lo hago, cada segundo. Debería ser egoísta, pero ni pa eso valgo. Sabéis qué? Que os den, fuck u all, y hasta luego cocodrilo, un día de estos me voy de verdad, y desaparezco. Y que me encuentre quien quiera, quien me quiera. Sé que serán o pocos o nadie. Pero ahora mismo ya todo me importa una puta mierda. Si además de tener los cojones de poner el coche a 180, los tuviera para no girar en la curva ya veríamos quien tiene los cojones de recordarme algo más que unos pocos días.

PD: Los comentarios sobran y por eso los bloqueo, no quiero comentarios de consuelo en otros post, no quiero consuelos.
----------------
Now playing: Surko - Vertedero

sábado, febrero 27, 2010

Hoxe

A pesar de saber poco o casi nada, hoy escribí algo. Me atreví, aunque sé que tendré mil faltas y alguna más. Si algún alma caritativa galega que lea esto quiere corregirme le ruego lo haga y pido mis disculpas por el dolor de ojos que le pueda causar.

Eu empeñome en escribir en galego, non é bo, pero mais aquí estou eu coa morriña. Será o sangue e as miñas entrañas baleiras, o meu corazón botándote en falta. Será que xa non quero seguir aquí nin en ningunha parte. Non se non é ao teu carón.

E saber que vaiche tan cedo, sen ter sabido que estabas aquí. E chamaste, só para provocar, para tenerme sempre a palma da túa man.

Eu son parva. Só por quererche, por crer en ti e crer que poderías quererme, só porque dixeches "si te hubiera conocido antes, igual me quedaba" só para lembrarme que non foi así, que non coñecimosnos "antes" se non despois. 

E ti marcharás sempre, e eu quedaré aquí, coa miña morriña, tentando esquecer. 

Con o tempo esqueceu que a vida non é só dicir "eu son e aquí estou". Que todos morremos no instante que chegamos ao mundo. 

Saudades...



----------------
Now playing: Doctor Deseo - La Luna Lunera (El Amor Mata)

jueves, febrero 18, 2010

Dos punto Zero

A punto de presentar mi proyecto final de diseño gráfico he colgado la revista en issuu y como me encanta cómo me ha quedado tengo ganas de mostrarla al mundo. Y aquí está.



Podéis verla a pantalla completa pulsando en la imagen.
----------------
Now playing: Eskixu - Loretxoa

sábado, febrero 13, 2010

Querido diario:

Hoy, esto es un diario. Hoy sí. Porque estoy en el lugar preciso y el momento indicado. En uno de esos momentos que pueden cambiar tu vida para bien o para mal, pero cambiarla. Porque desde este preciso instante y durante un mes aproximadamente, puedo cambiar todo y todo depende en parte de la suerte, como en el poker. Al que, por cierto, acabo de aprender a jugar y sé que a alguien le va a interesar.

Sigo con la vela azul del post anterior (bueno, ya queda solo su mecha agonizante jugando con otra mecha de otra nueva vela azul), siempre cojo detalles reales de mi vida para escribir historias, porque, como siempre digo, mi blog es solo eso, historias contadas de mil maneras. Nadie me cree, algunos piensan que este es mi verdadero yo. Yo a veces me asusto pensando que pueda ser así. No. Soy algo intermedio a la sonrisa simulada de todos los días y los pesimismos y patetismos de este blog. Sueño, claro que sueño, eso sí es verdad, sueño demasiado, los sueños me marcan, las pesadillas crean mis fobias, pero sin soñar no podría ser yo, cuando no sueño mi vida es gris como los hombres del mundo de Momo.

Ahora, es un arcoiris por duplicado, veo colores que jamas había pensado ante mis ojos, veo mi vida como un caracol dentro de un tren, tan lento y rápido a la vez. Y todo depende del próximo tren, todo depende de mañana y de pasado, y al otro y así un mes sin perder el tren a paso de caracol, para no perder mi vida en un cambio de carril.

Acabo de cortarme las uñas más cortas de lo que las llevo en años, pero soy incapaz de cortar del todo la del dedo meñique, es tan mona, tan pequeña... Yo ya no soy la mona y la pequeña, ahora soy la abuela, las ojeras me delatan. Y sé que alguien se quejará por las uñas.

Hay tantas personas en mi mundo que no puedo olvidar... Quizás tenga un defecto en la memoria que no me permite dejar de pesar en las personas a mi alrededor. Pero tarde o temprano desaparecen, como la vela azul que se extingue. Están nombradas en cada palabra de este blog, de un modo u otro que ellos quizás jamás comprenderían, pero que yo sé cierto. Sé que estás tú que me lees, y lo digo para los que se saben en mi mundo; tú, que también me lees, quizás no estuvieras antes pero estás y viceversa, porque las cosas cambian; tú, que dudas si estás, probablemente no, o quizás te quieras menos de lo que deberías para pensar que es así; tú, que sabes que no estás, quizás te consuele estar en esta frase que te nombra y que por tanto hace que estés.

Y la llama de la vela se derrama hacia la oscuridad... el humo asciende.
----------------
Now playing: Rafastai - Solo (con Toshi)

----------------
Now playing: Novembre - Valentine (Almost an Instrum..


Hoy doble ración de música.

sábado, febrero 06, 2010

Azul 2758C de Pantone, más o menos

Hoy he venido a quemarme con las lágrimas de la cera. Por eso encendí una vela junto a mí. Azul como el cielo, como un cielo medio nocturno, como un pantone 2758C o un hexadecimal #002072, más o menos.

Pensé, por hacer algo, que con el frío que entraba por la ventana tenía las manos heladas así que las ennegrezco con el humo y el calor, huelo a carne quemada, huelo a Juana de Arco. Huelo a desesperanza, a 600 kilómetros de distancia; a sueños, al alma... Huelo a guadaña también, y la vela encendida. Azul como el cielo, como un cielo medio nocturno, como un pantone 2758C o un hexadecimal #002072, más o menos.


PD: HOLA.STOP.SIGO VIVA. STOP.VOLVERÉ.STOP y final.

----------------
Now playing: Keny Arkana - La Rage

domingo, diciembre 27, 2009

Capitalismo

El amor es sólo un préstamo de felicidad a corto plazo.

Love is just a happiness short-term loan.

----------------
Now playing: Deal's Gone Bad - I Was Wrong

jueves, diciembre 03, 2009

Girar

El viento entraba por la ventanilla, frío, estéril, seco, duro. Un viento de los que duelen en la piel. Suficiente para secar las lágrimas que amenazaban nublar sus ojos, suficiente para saber dónde estaba la siguiente curva, la que no quería coger, esa curva tras la que aparecía la luz, y, con ella, la consciencia de la llegada a casa. Soñó no girar el volante, seguir recto, para ver al final el rostro de aquel que no podía borrar de su mente. Lo hizo, soñó, no giró. Pero sólo vio la luz, luego todo negro; el ruido primero, el silencio ensordecedor después. Más tarde sintió parpadear las luces, aquellas horribles luces que venían a salvarla de lo que no se quería salvar. Sólo quería dejar de ser dolor, dejar de ser restos de sangre, huesos y carne. No ser, no existir, no dolerse tanto.


The wind came in through the window, cold, sterile, dry, hard. One of these winds which hurt the skin. Enough to dry the tears that threatened to blind her eyes, enough to know where the next bend was, this one that she didn't want to take, this bend beyond the light would appear, and, with it, the awareness of the arrive at home. She dreamed not to turn the wheel, keep straight, to see in the end the face of whom she can't erase in her mind. She did it, she dreamed, she didn't turn. But she just saw the light, then all in black; first the noise, then the deafening silence. Later she felt flicker lights, these horrible lights which came to save her from what she did't want to save. She just wanted to stop to be pain, stop to be remains of blood, bones and flesh. Doesn't be, doesn't exist, doesnt't hurt herself so much.

----------------
Now playing: The Upsttemians - I need you baby

martes, diciembre 01, 2009

Ser nada

Tengo una tristeza tan honda y tan pesada... Y veo sobre mí el cielo enorme que me oprime con su azul. Siento el aire en mis pulmones y a mi alrededor, tocando mi piel, y sé que existe. Como el suelo sobre el que camino y que sostiene mi cuerpo por encima del infierno, por debajo del paraíso. Siento mi existencia a cada latido, siento la sangre recorriendo mis venas. Y la tristeza... tan honda y tan pesada.

Quisiera dejar de existir, no de una forma violenta y exagerada dejando mi cuerpo atrás como un despojo. Tan sólo desearía evaporarme lentamente, ser vaho, ser aire, una partícula, y después nada. Y que así desapareciera esta tristeza tan honda, tan pesada.


I have a sadness so deep and so heavy... And I see the huge sky above me pressing me with its blue. I feel air on my lungs and around me, touching my skin, and I know it does exist. Like the floor I walk above and hold my body above the hell, under the heaven. I feel my existence in each heartbeat, I feel blood traveling through my veins. And the sadness... so deep and so heavy.

I would stop to exist, not in a violent and exagerated way leaving behind my body as remains. I just wish to evaporate myself slowly, to be stream, to be air, a particle, and then nothing. And, in this way, make to dissapear this sadness so deep, so heavy.

----------------
Now playing: Johnny Cash - Hurt

lunes, noviembre 16, 2009

Si no regresas

Tengo la piel de gallina y no tengo frío,
suben arcadas de mi estómago vacío,
flotan palabras suspendidas en un hilo
y una gota de sangre llorando en el filo.

No sé querer sin morir ni dejar de hacerlo,
supongo que la vida nunca ayudó a verlo
o que mis sueños fueron demasiado lejos,
quizás por eso ya no soy yo en los espejos.

Y ya no encuentro el corazón dentro del pecho,
ni puedo volar hasta chocar con el techo,
creo que ya he perdido todas mis ilusiones,
que escaparon entre sudor y contorsiones.

Si no regresas tal vez se hayan perdido,
si regresas quizás yo ya me haya ido,
si no vuelves el tiempo será mi amigo,
si vuelves rebuscaré mi vida en tu ombligo.

----------------
Now playing: Antiestatika - Si No Regreso

lunes, noviembre 09, 2009

Tarde

Es tarde, siempre se me hace tarde, siempre llego tarde, todo me llega tarde...

Te conozco tarde como tarde te recuerdo. Y fue tarde la hora en que me hablaste, y tarde te respondo y tarde me doy cuenta de que sin querer te nombro. Se nos hace tarde entre jadeos y sudores, se me hace tarde recreándolos y más tarde aún intentando olvidarlos para concebir el sueño. Tarde me doy cuenta de que mis dedos no sienten si no cuando tocan tu piel, de que mis uñas buscan clavarse en tu espalda y mi boca busca tu oreja y mi lengua tu garganta.

Y hoy es más tarde que ayer, pero menos que mañana...


It's late, always too late for me, I'm always late, everything comes to me late...

I know you late as late I remember you. And was late when you talked to me, and late I ask you and late I realize I call you without meaning to. We're late among pants and sweats, I'm late recalling it and even later trying to forget it to conceive the sleep. Late I realize that my fingers don't feel more than your skin, that my nails search to sink at your back and my mouth search your ear and my tongue your neck.

And today is later than yesterday, but less than tomorrow...

martes, noviembre 03, 2009

Vacío

Me bastan diez minutos para volver al vacío. Me ahogo. Y no sé si es el aire que me falta fuera o el que me sobra dentro. El agua que me hunde o la que me mata de sed. La tierra que me cubre o la que apenas sostiene mis pies. El fuego que me quema o que me niega su calor. No sé si es ausencia o es exceso, o si acaso yo no sepa encontrar el punto medio. No lo sé.

Pero siento que el vacío me invade por dentro, arrasando mis sueños, apagando la llama de esperanza que tímidamente se atrevió a nacer en terreno hostil. Lo echo de menos. Añoro saber agarrarme a mis sueños, pero ya mis manos se cansaron de tener que dejarlos escapar, y hoy queda sólo el vacío, vacío y nada más.


Ten minutes are enough to come back to empty. I drown. And I don't know if it's the absence of air out or the excess inside me. The water that sink me or the one which kills me thirsty. The earth that covers me or the one that hardly holds my feet. The fire that burns me or the one that denies me its warm. I don't know if it's absence or excess, or maybe I don't know how to find a mid-way point. I just don't know.

But I feel the empty invading inside me, destroying my dreams, putting out the hope flame which carefully dared to born in hostile land. I miss it. I miss know how to grab my dreams, but my hands was tired always letting out it, and today just remains the empty, empty and nothing else.

----------------
Now playing: The Calling - Wherever You Will Go

lunes, noviembre 02, 2009

Felicidad con fecha de caducidad

No consigo recordar su cara, pero puedo evocar con total exactitud cada roce de mi cuerpo con el suyo. Me es imposible recrear la imagen de su sonrisa, y sin embargo, siento aún un escalofrío recorriendo mi espalda contando los besos que nos hemos regalado. No olvido su mirada, pero sí sus ojos.

Quizás por eso decidí hacerle una foto. Para que cuando llegue la inevitable despedida, si olvido las caricias, los escalofríos, la mirada y todo lo demás, me quede la imagen de su cara, de su sonrisa, de sus ojos. Porque siento que me quedaré sin memoria si dejo de recordarle.


I can't remember his face, but I can recall with accuracy each brush of my body with his one. It's impossible to me to recreate the image of his smile, and however, I still feel a shiver traveling my back when I count the kisses we gifted each other. I don't forget his look, but I forget his eyes.

Maybe that's why I decided to take him a picture. So when the inevitable farewell comes, if I forget the caress, the shivers, the look and everything else, I'll keep the image with his face, his smile, his eyes. Because I feel I'll lost my memory if I stop remember him.

----------------
Now playing: Sonata Arctica - In The Dark (Orchestral version)

jueves, octubre 29, 2009

Sonríe

La vida me sonríe, sólo a ratos, como de soslayo, escondiendo la sonrisa para que no me confíe. Pero a veces lo hace y, entonces, me apetece sonreír un poco, sin confiarme, escondiendo un poco una sonrisa de soslayo, sólo a ratos.

Life is smiling at me, just sometimes, like sideways, hiding the smile so I wouldn't get too confident. But sometimes it does and, then, I feel like smiling a few, without getting confident, hiding a little a sideways smile, just sometimes.

----------------
Now playing: Kiko Loureiro - Ojos Verdes

lunes, octubre 19, 2009

Olvidar por qué

Podemos seguir mirándonos como si no pasara nada. Sentarnos en un banco y mirar al cielo (a las estrellas) hasta olvidarlo todo. Hasta olvidar por qué estamos aquí, por qué nos odiamos, por qué nos queremos...

We can keep staring each other pretending nothing happens. Sit down in a bench and watch the sky (the stars) till forget everything. Until forget why are we here, why do we hate us, why do we love us...

----------------
Now playing: Katatonia - Nephilim

miércoles, octubre 07, 2009

No me consueles

Si me encuentras alguna vez llorando, no me consueles. No me consueles si vas a olvidar por qué lloraba, no me consueles si lo que necesito es liberar mi pecho, ni lo hagas por compromiso o porque así te sentirás mejor persona o mejor amigo.

Si me ves alguna vez gritando al cielo, sumergiéndome en una espiral de locura, no tires de mí y me apartes de ello. No lo hagas porque te impacte verlo, ni porque pienses que es mejor así. Déjame volar entre mis sueños rotos, arrodillarme ante la vida horrorizándome ante el hecho de tener que vivirla. Déjame tenderme en el suelo con los miembros inertes y soñando alcanzar otro mundo sin mí.

No seques mis lágrimas para mostrarme después el pañuelo mojado.


If you find me crying anytime, don't comfort me. Don't comfort me if you are going to forget why I was crying, don't comfort me if what I need is to free my chest, neither because you feel you have to or because you'll feel a better person or a better friend.

If you see me anytime screaming to the sky, immersing myself in a madness spiral, don't pull me and move me away. Don't do it because it shocks you, neither because you think it's better. Let me fly among my broken dreams, kneel me down in front of my life horrifing by the fact of have to live it. Let me lie down at the floor with my members inert and dreaming to reach another world without me.

Don't dry my tears to show me later the wet handkerchief.

----------------
Now playing: Eyaculación Post-Mortem - Dios A Muerto

martes, octubre 06, 2009

Desconocer

A veces en esta vida te encuentras el cofre del tesoro. A veces, al abrirlo, descubres que está lleno de mierda. Quizás es mejor desconocer el contenido y seguir siendo felices con el cofre cerrado.

Será mejor que os desconozca, os lo ruego, desconocedme.


Sometimes at this life you find the treasure chest. Sometimes, opening it, you discover that it's filled with shit. Maybe it's better to unknow the content and keep being happy with the closed chest.

It'll be better to unknow you, I beg you, unknow me.

----------------
Now playing: Sentenced - Dead Leaves

miércoles, septiembre 30, 2009

La máquina del tiempo

Se ha hecho demasiado mayor para esconderse en el armario. Entre tanta ropa vieja y objetos relegados no hay sitio para jugar a la máquina del tiempo. Ya no puede meterse entre mantas y blandos cojines soñando con el mundo que quiere que aparezca al abrir la puerta y volver a la luz.

Echa de menos viajar a otros mundos, ser niña hoy, mañana una anciana sentada frente al fuego con un chocolate caliente, pasado, quizás, tener 20 años y estar en los brazos del amor de su vida. Viajar al mundo de sus dibujos animados favoritos, hablar con sus personajes, traerlos a su mundo, que la vida sea solamente un juego.

Pero no, ya no puede esconderse en el armario, la máquina del tiempo se ha roto y la ha dejado atrapada en la realidad.


She became too old to hide herself at the wardrobe. Too much old clothes and forgotten things leave no place to play time machine. She can't come among blankets and soft cushions dreaming of the world she wants to appear when the light pass again through the open doors.

She miss traveling to other worlds, being a child today, tomorrow an old woman seated in front of fire with a hot chocolate, the day after, maybe, to be 20 years old and stay in the arms of her lifelove. Take a trip to the world of her favourite cartoons, to talk with its characters, bring them to her own world, the life like a game.

But no, she can't hide herself at the wardrobe any more, time machine has broken leaving her trapped at reality.

----------------
Now playing: Shining - Ytterligare Ett Steg Narmare Total Javla Utfrysning

sábado, septiembre 26, 2009

He perdido el interés por todo lo interesante, tendré que interesarme por lo que no lo es.

I've lost interest about all interesting things, I should take interest about the things don't are.

----------------
Now playing: Machine Head - A Farewell To Arms

viernes, agosto 14, 2009

Pillow

Siempre me refugio en los sueños, pero hay tanto dolor en la almohada que hoy no me atrevo.

A veces se me olvida que la vida es una mierda.

miércoles, agosto 12, 2009

Remember, remember...

Nos quemaban aún las brasas en los labios y las palabras en la punta de la lengua. Hacía tiempo que no me encontraba reflejada en tus pupilas ni en las yemas de tus dedos, las llamas extinguidas sólo dejaron cenizas y soplar es tan fácil que a veces considero hacerlo.

Soñaba despierta con soñar dormida para reencontrarnos retozando en el viejo colchón, tan cálido. Extrañaba el invierno y los abrazos, los "tequieros" sin voz que dibujaba en tu espalda desnuda.

Quizás es tarde para recordar, quizás porque recuerdo es el momento perfecto, quizás los recuerdos no sirvan de nada, quizás por eso recuerdo.

----------------
Now playing: Agalloch - III - The Grain